Streszczenie: Dwa teatry
Streszczenie: Dwa teatry

Dwa teatry” to komedia w 3 aktach, dramat Jerzego Szaniawskiego, który powstał w 1945 r., wystawiony w Krakowie w 1946 r., wydany tamże w 1947 r. (razem z „Mostem”). Sztuka przedstawia koncepcję teatru tworzoną już we wcześniejszych dramatach Szaniawskiego, a ostatecznie ukształtowaną przez doświadczenia lat okupacji. Pozornie przeciwstawione sceny – realistyczne. Małe Zwierciadło i umowny, operujący symboliką podświadomości Teatr Snów – mimo różnych poetyk wspólnie organizują wizję teatru konkretu i metafory.

Akt I, rozgrywający się w kulisach Małego Zwierciadła tuż przed wrześniem 1939 roku, w szeregu realistycznych epizodów, związanych postacią Dyrektora, przedstawia koncepcję teatru odrzucającą poetycką fantazję, wizyjność, niedopowiedzenie – cechy dominujące w sztukach Chłopca z deszczu (Dziewczyna z gałązką kwitnącej jabłoni czy Krucjata dziecięca), równocześnie zaś daje zapowiedź poetyckiej przenośni finału.

Akt II jest oparty na zasadzie „teatru w teatrze” i zawiera dwie jednoaktówki: Matka (tekst stanowi napisane w 1937 r. słuchowisko radiowe w lesie) oraz Powódź, jako inscenizację Małego Zwierciadła.

Akt III rozgrywa się po wojnie. Działalność Teatru Snów pokazana została w konwencji snu, zapowiedzianej nazwą sceny, jej program prezentuje Dyrektor drugi. Konfrontacja programów artystycznych obu teatrów przebiega w perspektywie tragicznych wydarzeń wojennych.

Krakowska prapremiera i ogólnopolski sukces sceniczny „Dwóch teatrów” wywołały polemikę prowadzoną w „Kuźnicy” i „Odrodzeniu”. Stanowisko „Kuźnicy” zarzucające „Dwóm teatrom” propagowanie irracjonalizmu, zdecydowało o zawieszeniu na pewien czas inscenizacji dramatów Szaniawskiego.

Zobacz również inne streszczenia lektur szkolnych na naszych stronach!

Streszczenie: Dziady cz.II i IV
Streszczenie: Dusiołek