Streszczenie: Z Tatr
Streszczenie: Z Tatr

Wiersz „Z Tatr” poeta zadedykował pamięci taterniczki, która zginęła na Zamarłej Turni.

Pierwsze dwie strofy wiersza to spojrzenie poety na Tatry. Jest to obraz niezwykle dynamiczny i plastyczny, wzbogacony o elementy akustyczne. W górach panuje cisza, przerywana hukiem wodospadu, czyli „wrzaskiem wody obdzieranej siklawą z łożyska”. Mimo panującej ciszy czytelnik zostaje jakby przygotowany do mających nastąpić tragicznych wydarzeń poprzez zastosowanie metafory: „kamienuje tę ciszę nie wybuchły huk skał” oraz „gromobicie ciszy”.

W drugiej części wiersza przed oczami czytelnika rozgrywa się prawdziwy dramat. Oto oglądamy świat „wzburzony przestraszonym spojrzeniem taterniczki, która zawisła, uczepiona ręką na obrywie głazu. Cały jej świat skupia się w tym występie skalnym”.

Poeta celowo odwraca obrazy i pojęcia – przyroda tatrzańska widziana jest okiem taterniczki odwrócona do góry dnem, „turnia zawisła na rękach” ma utrzymać ciało taterniczki, uratować ją przed upadkiem i śmiercią. Niestety, taterniczka spada „niebo strącając w przepaść”.

W wierszu można zaobserwować wszystkie typowe cechy poezji Przybosia – maksymalne zagęszczenie znaczeń, nagromadzenie wielu oryginalnych metafor, dążenie do skrótowości.

Zobacz również inne streszczenia lektur szkolnych na naszych stronach!

Streszczenie: Wojna chocimska
Streszczenie: Wieża